Kitanowie
Z Wikipedii
Kitanowie (chiń. 契丹; pinyin: Qìdān) - wschodni lud protomongolski zamieszkujący Mandżurię, który na początku X wieku podbił północne Chiny i ustanowił tam Dynastię Liao (907-1125), która następnie uległa Dżurdżenom. Kitanowie rozproszyli się i trudno byłoby wskazać ludy, które byłyby ich bezpośrednimi potomkami. Około roku 2001 Liu Fengzhu badał aDNA z grobu Yelü Yu[1] stwierdził[1] że DNA stutysięcznej grupy Dagórów odpowiada sekwencji DNA zmarłej w 914 r Qidanki. Żródło w Chianch stwierdza bezkrytycznie kim byli Kitanowie ale ponieważ pobrano DNA od kobiety (a badano prawdopodobnie mtDNA) należy poczekać na zbadanie ich liń ojcowskich.
Ponieważ pismo Kitanów pozostaje nieodczytane, pozostałe po nich inskrypcje nie mogą być wskazówką pomocną w śledzeniu tych migracji. Po obaleniu ich dynastii w Chinach część Kitanów założyła Chanat Karakitanów w Azji Środkowej, gdzie następnie ulegli wymieszaniu z ludnością prototurecką.
W chińskiej historii uważa się, że Kitanowie pochodzili od klanu Yuwen z ludu Xianbei, z terenów dzisiejszych prowincji Jilin i Liaoning. W VI wieku płacili trybut północnej dynastii Wei.
Arabskie kroniki wspominają ich jako lud Chata (خطا), który początkowo walczył z muzułmanami, lecz później nawrócił się na islam.
Od Kitanów wywodzi się rosyjska nazwa Chin - Kitaj (Китай), a także używane przed epoką odkryć geograficznych warianty nazwy angielska (Cathay), hiszpańska (Catay) czy portugalska (Catai), por. Kataj.