KSP Polonia Warszawa

Z Wikipedii

Polonia Warszawa
Pełna nazwa	Klub Sportowy Piłkarski Polonia Warszawa Sportowa Spółka Akcyjna
Przydomek	Czarne Koszule
Barwy	czarno-biało-czerwono-czarne
Data założenia	jesień 1911
Adres	ul. Konwiktorska 6 00-206 Warszawa
Stadion	Stadion Polonii Warszawa im. Generała Kazimierza Sosnkowskiego
Liczba miejsc	7.000 (6.381 siedzących)
Prezes	Józef Wojciechowski (od 4 września 2008)
Trener	Jacek Zieliński (od 1 lipca 2008)
Liga	Ekstraklasa
2006/2007	6. miejsce
2007/2008	7. miejsce
Sukcesy	Mistrzostwo Polski: 1946, 2000 Puchar Polski: 1952, 2001 Puchar Ligi: 2000 Superpuchar Polski: 2000
Stroje domowe 　 Stroje wyjazdowe
Strona internetowa klubu

Polonia Warszawa (Klub Sportowy Piłkarski Polonia Warszawa, przydomek Czarne Koszule) – najstarszy klub piłkarski w Warszawie. Pierwszy wicemistrz w dziejach polskiego futbolu, pierwszy mistrz Polski po II wojnie światowej. W tabeli wszech czasów I ligi zajmuje 14. miejsce.

W klubie przez wiele lat grał jako zawodnik, a następnie pracował jako trener, były selekcjoner reprezentacji Polski w piłce nożnej, Jerzy Engel.

W tym czasie w drużynie Polonii Warszawa występował pierwszy czarnoskóry reprezentant Polski w piłce nożnej Emmanuel Olisadebe.

Spis treści 1 Historia 1.1 Początki 1.2 Czasy przedwojenne 1.3 Czasy wojenne 1.4 Pierwsze mistrzostwo Polski i spadek do II ligi 1.5 Powrót do ekstraklasy 1.6 Drugie mistrzostwo Polski 1.7 Spadek do drugiej ligi 1.8 Wykupienie drużyny Dyskobolii Grodzisk Wielkopolski 1.9 Lokaty uzyskane przez klub w swojej historii występów w Ekstraklasie 2 Herb klubu 3 Sukcesy 3.1 Występy w europejskich pucharach 3.1.1 Puchar Intertoto 3.1.2 Puchar UEFA 3.1.3 Liga Mistrzów 3.2 Piłkarze Polonii jako królowie strzelców 4 Stadion 4.1 Dojazd 4.2 Modernizacja 5 Kibice 5.1 Jaguarzyca Beata 6 Sztab szkoleniowo-medyczny 7 Piłkarze 8 Kadra na sezon 2008/09 9 Polonia II Warszawa 10 Derby Warszawy 11 Ciekawostki 12 Zobacz też 13 Bibliografia 14 Przypisy 15 Linki zewnętrzne

[edytuj] Historia

[edytuj] Początki

Polonia Warszawa powstała jesienią 1911 r. z połączenia kilku szkolnych warszawskich drużyn. Pomysłodawcą założenia klubu był kapitan Wacław Denhoff-Czarnocki, on też wymyślił nazwę (Polonia jest to łacińska nazwa Polski). Na początku zawodnicy grali w strojach w biało-czarne pasy i dopiero na wiosnę 1912 r. założyli czarne koszulki. Sprawa wyboru koloru ubrań też zrodziła kilka teorii. Najbardziej "patriotyczna" mówi że czarny kolor wybrano ze względu na żałobę po ojczyźnie, jednakże w rzeczywistości było trochę inaczej. Najprawdopodobniej odpowiedzialny za zdobycie koszulek Janusz Muck zdołał kupić tylko takie. Czarne barwy miały jeszcze jedną zaletę – ubrania nie brudziły się od grania na błotnistym boisku przy Agrykoli. Pierwszy mecz Polonia zagrała z silnym lokalnym rywalem – Koroną. Spotkanie odbyło się 19 listopada 1911 i zakończyło się wynikiem 4:3 dla Korony. Dopiero dwa lata później, w lutym 1913 r., Czarne Koszule zagrały w swoich tradycyjnych strojach. Rywalem, tak jak poprzednio, była Korona, ale wynik – 4:0 dla Polonii – był już inny.

W 1915 roku Polonia Warszawa przekształca się w klub sportowy. Niektóre źródła podają tę datę jako rok powstania zespołu, jednak jest to błąd, gdyż zespół rozgrywał swoje mecze jako Polonia Warszawa od 1911 roku.

[edytuj] Czasy przedwojenne

29 kwietnia 1917 odbył się pierwszy mecz Polonia-Legia, w którym padł wynik 1:1. Legia była wtedy drużyną frontową, która przyjechała do Warszawy i tu rozgrywała mecze z miejscowymi klubami. Miesiąc później dwie drużyny znowu się spotkały – wynik był identyczny. W lipcu 1917 r. Polonia rozegrała swój pierwszy mecz z drużyną zagraniczną z drużyną z węgier MAC Budapeszt. Polonia jednak ten mecz przegrała 1:5. W pierwszych rozgrywkach o mistrzostwo Polski w 1921 Czarne Koszule zdobyły tytuł wicemistrza. Sukces ten powtórzyły w 1926 r. Należy pamiętać, że wtedy rozgrywki o mistrzostwo grano systemem pucharowym.

W roku 1922 Polonia zatrudniła angielskiego trenera Georga Klimptona jednak odszedł po zakończeniu sezonu do Cracovii.

W 1923 roku zespół otrzymał od władz miasta teren pod budowę boiska. Na początku miało to być w Parku Skaryszewskich jednak ostatecznie otrzymała ona teren koło Dworca Gdańskiego. Jednak dopiero w 1928 roku Polonia przeniosła się na ul. Konwiktorską, gdzie mają swoją siedzibę obecnie.

12 września 1924 roku Polonia wyjechał do Turcji na mecz z Galatasaray z którą zremisowała 2:2. Poloniści grali również z zespołem z miasta Smyrna z którą wygrała 4:0 oraz z Alton Ordon, którą rozgromiła 12:0 i Fenerbahce z którą jednak przegrała 3:4.

W latach 1921-1926 czyli sześciokrotnie Polonia zdobywała mistrzostwo Warszawy.

W roku 1931 piłkarz Czarnych Koszul Jerzy Bułanow został wybrany najlepszym polskim piłkarzem. Natomiast w 1939 Związek Polskich Związków Sportowych uznał Polonię za najlepszy polski klub sportowy w 1938.

[edytuj] Czasy wojenne

Po wybuchu II wojny światowej gdy Niemcy zdobyli Warszawę postanowili zakazać rozgrywania zawodów sportowych w tym meczów piłki nożnej. W październiku 1939 roku klub Polonia Warszawa został rozwiązany i stracił cały swój majątek. Jednak piłkarze Czarnych Koszul przeszli do nowo powstałych klubów w Warszawie: KS Bimber (założony przez bramkarza Polonii) oraz KS Czarni. To właśnie Czarni byli uznawani za spadkobierców klubu Polonia Warszawa, gdyż grali w nim czołowi zawodnicy tego klubu. Na początku 1942 roku został reaktywowany klub Polonia Warszawa. Zlikwidowane zostały kluby KS Bimber i KS Czarni dzięki czemu do zespołu powrócili byli piłkarze Czarnych Koszul. W tym samym roku zespół wziął udział w mistrzostwach Warszawy. W mistrzostwach tych Polonia wygrała 29 z 30 meczów, a jeden zremisowała.

Podczas wojny piłkarze Polonii brali udział w obronie kraju. Jednak kilkoro z nich zginęło między innymi: Andrzej Nowikow, Mieczysław Miączyński, Stefan Zantman oraz Janusz Pigłowski. W 1943 roku podczas wyjazdu na jeden z meczów kilku piłkarzy i kibiców Polonii zostało zatrzymanych przez hitlerowców podczas łapanki. Tylko dwóch piłkarzy zostało wypuszczonych, natomiast pozostali zostali wywiezieni do Auschwitz-Birkenau. W Katyniu zostali zamordowani trzej piłkarze Polonii.

W czasie wojny w nocy z 21 na 22 sierpnia 1944 roku oddziały powstańcze batalionu Zośka i Batalionu Czata 49 wyprowadziły przez obecne boisko Polonii uderzenie w stronę Dworca Gdańskiego. Atak jednak się nie powiódł a życie straciło 12 powstańców ^[1]

[edytuj] Pierwsze mistrzostwo Polski i spadek do II ligi

W 1946 r., grając w zrujnowanej Warszawie, Czarne Koszule zdobyły pierwszy tytuł mistrzowski. Mecz finałowy Polonia grała na stadionie Wojska Polskiego przy Łazienkowskiej. Pokonując 3:2 AKS Chorzów zdobyła pierwszy dla Warszawy tytuł mistrzowski. Stadion przy Konwiktorskiej, położony niedaleko żydowskiego getta, był zrujnowany działaniami wojennymi i został odbudowany dopiero kilka lat po wojnie. Do czasu odbudowania stadionu Poloniści grali na innych boiskach w Warszawie. W 1952 r. Polonia zdobyła drugie trofeum – Puchar Polski, w finałowym meczu pokonując Legię Warszawa na Łazienkowskiej 1:0. Był to ostatni sukces Czarnych Koszul w tamtych czasach. Polonia spadła do drugiej ligi. Przyczyn degradacji było kilka. Najważniejszą była niechęć komunistycznych władz (zarówno państwowych jak i piłkarskich) do Polonii, która kojarzyła się z przedwojenną Warszawą. Polonia spadła z ligi, mimo iż zdobyła puchar, który rok wcześniej dał tytuł mistrza Polski Ruchowi Chorzów - regulamin ligi ustalano według sytuacji w tabeli. Pierwsza połowa lat 50. to czarny okres stalinizmu, ówczesne władze chciały usunąć wszystko co miało związek z dawną Polską. Każdemu klubowi dano resortowego "sponsora", Polonii przypadła kolej, która, w przeciwieństwie do górników, wojska i milicji, do bogatych nie należała. Trzeba jednak przyznać, że nieudolność działaczy też nie pomogła klubowi w utrzymaniu. Jeszcze kilkanaście lat po spadku na Polonię przychodziło nawet po dziesięć tysięcy kibiców. Później stopniowo sympatię Warszawy przejmowała Legia, która mogła się pochwalić znacznymi sukcesami. Przez czterdzieści jeden lat Polonia grała w II lidze, a nawet w III lidze.

Na początku roku 1949 Polonia została zaproszona przez brazylijski klub Vasco da Gama na rozegranie kilku meczów towarzyskich, jednak ówczesne władze nie zgodziły się na wyjazd Polonii za granicę. W tym roku również Polonia Warszawa została przemianowana przez władze komunistyczne na nazwę Kolejarz Warszawa. Od 1950 roku Polonia (wtedy Kolejarz) grali w bordowych koszulkach, niebieskich spodenkach oraz z kolejarskim znakiem na koszulkach. W 1955 roku władze ligi dały możliwość zmiany nazwy klubu wszystkim zespołom. Polonia jako pierwsza drużyna w kraju zdecydowała się na zmianę nazwy na Polonia-Kolejarz Warszawa. Dwa lata później na zebraniu klubowym zdecydowano aby przywrócić do nazwy Polonia Warszawa. Polonia była pierwszym klubem w Warszawie i drugim w Polsce który powrócił do swojej tradycyjnej nazwy.

W sierpniu 1956 roku Polonia wyjeżdża do Węgier na rozegranie kilku meczów towarzyskich. Pierwszy mecz Polonia grała z Törekvesem Budapeszt, mecz ten zakończył się wynikiem 2:3 dla Węgrów. Drugi mecz Polonia grała z Törekvesowi Szombathely tym razem Poloniści zremisowali 2:2. Trzeci mecz "Czarne Koszule" grały z Törekvesem Pecs jednak ten mecz Poloniści przegrali 1:2. Kilka miesięcy później zespół Törekves Szombathely przyjechał do Polski. Niestety i tym razem Polonia przegrała 1:4.

[edytuj] Powrót do ekstraklasy

Gdy funkcję prezesa klubu objął Jerzy Piekarzewski w 1991 roku klub uzyskał awans do II ligi, a w sezonie 1992/93 Polonia Warszawa ponownie osiągnęła awans do polskiej elity piłkarskiej. Po 41 latach nieobecności Polonia powróciła do ekstraklasy. Klub był jednak fatalnie zorganizowany, brak było pieniędzy i bazy treningowej. Czarne Koszule znów wróciły do II ligi, jednak tylko na dwa lata. W sezonie 1995/96 Polonia, razem z Wisłą Kraków, awansowała do I ligi. Na Konwiktorskiej pojawił się Janusz Romanowski (były funkcjonariusz ORMO)^[2], który właśnie wycofał się ze sponsorowania Legii, zakładając spółkę KPP Polonia Warszawa. Od tej pory do sezonu sezonu 2005/06 Polonia grała w ekstraklasie. W 1998 r. zdobyła wicemistrzostwo Polski, zaś w 1999 dotarła do półfinału Pucharu Intertoto.

[edytuj] Drugie mistrzostwo Polski

Do sezonu 1999/2000 Polonia nie przystępowała jako faworyt. Pod koniec rundy jesiennej po raz pierwszy w historii Czarne Koszule zostały liderem ekstraklasy. Zespół prowadzili wtedy Jerzy Engel i Dariusz Wdowczyk. W przerwie zimowej sprowadzono kilku znakomitych piłkarzy, m.in. Tomasza Wieszczyckiego i Tomasza Kiełbowicza, którzy okazali się bardzo dobrym wzmocnieniem. W rundzie wiosennej Czarne Koszule przegrały tylko dwa mecze (w tym jeden po zapewnieniu tytułu) i jeden zremisowały. Oficjalne mistrzostwo Polonia zapewniła sobie pokonując na Łazienkowskiej Legię Warszawa 3:0. Wcześniej zdobyła Puchar Ligi, zwyciężając na "neutralnym" stadionie Wojska Polskiego Legię 2:1. W lipcu Czarne Koszule potwierdziły swoje panowanie w polskiej piłce, zdobywając Superpuchar po zwycięstwie nad zdobywcą Pucharu Polski Amicą Wronki 4:2. Później Polonia odpadła w kwalifikacjach do Ligi Mistrzów (dwumecz z Panathinaikosem Ateny 2:2 i 1:2, do awansu było bardzo blisko), wcześniej jednak eliminując Dinamo Bukareszt. Jednak nie wszystko na Konwiktorskiej było idealne. Mistrzostwo drużyna zdobyła grając z sztucznie dołączonym tworem – HOOP Polonia Warszawa. Sponsor wycofał się kilka miesięcy później. W sezonie 2000/01 Czarne Koszule w lidze grały słabo, jednak zdołały zdobyć Puchar Polski. Potem z finansowania zadłużonego klubu wycofał się Janusz Romanowski, a klub przejęła nowo utworzona spółka KSP Polonia Warszawa, której właścicielem był Jan Raniecki, kibic, który w Polonię postanowił włożyć własny majątek.

[edytuj] Spadek do drugiej ligi

Przez kolejne lata Polonia osiągała coraz gorsze wyniki, a działania Jana Ranieckiego oceniane były skrajnie. Jedni byli mu wdzięczni za uratowanie klubu przed zagładą, wspieranie go oraz organizowanie działań takich jak wydawanie klubowego czasopisma, promowanie klubu wśród młodzieży szkolnej (akcja "Kibic"), budowę nowej trybuny "Kamiennej" oraz sztucznego oświetlenia. Inni ostro krytykowali prowadzenie klubu twardą ręką oraz złe decyzje personalne. Najgorszym okazał się być sezon 2005/2006. Jan Raniecki od pewnego czasu zdecydowany był sprzedać klub, jednak szukał wiarygodnego następcy. Rozmowy prowadzone z firmą developerską J.W. Construction oraz angielską firmą Global Soccer Agency przedłużały się w nieskończoność. Chaos w klubie, oraz nagła śmierć Jana Ranieckiego 1 marca 2006 spowodowały, że klub nie był stanie utrzymać się w lidze. Ostatecznie jego nowym właścicielem została firma J.W. Construction oraz jej właściciel Józef Wojciechowski, która jednak do końca sezonu, a także przez pół kolejnego już, drugoligowego sezonu borykała się z bałaganem w klubie oraz roszczeniami Global Soccer Agency. Spadkowicz z I ligi rundę jesienną zakończył w 2. lidze na ostatnim miejscu (oprócz małej liczby punktów przyczyniła się do tego kara nałożona przez PZPN, której prawomocność była dyskusyjna).

[edytuj] Wykupienie drużyny Dyskobolii Grodzisk Wielkopolski

11 lipca 2008 roku prezes klubu KSP Polonia Warszawa Józef Wojciechowski odkupił od Zbigniewa Drzymały 16715 akcji spółki Groclin-Dyskobolia SSA za 20 milionów złotych^[3]. Dzięki tej transakcji Polonia Warszawa awansowała do ekstraklasy pomimo 7 miejsca w II lidze. Wszyscy zawodnicy Dyskobolii Groclin Grodzisk Wielkopolski stali się automatycznie zawodnikami zespołu Polonii. Dodatkowo dołączyło do nich kilku najlepszych graczy z poprzedniego sezonu takich jak: Krzysztof Michalski (obecnie GKP Gorzów Wielkopolski), Daniel Mąka czy Jacek Kosmalski. Niektórzy z zawodników, będący w wieku juniorskim zostali przeniesieni do Młodej Ekstraklasy a pozostali którzy nie znaleźli uznania w oczach trenera Zielińskiego występują w IV-ligowej Polonii SSA Warszawa.

[edytuj] Lokaty uzyskane przez klub w swojej historii występów w Ekstraklasie

Sezon	Uzyskane Miejsce
1921	2
1922	3
1923	2
1924	rozgrywek nieprzeprowadzono
1925	7
1926	2
1927	8
1928	7
1929	7
1930	4
1931	8
1932	12 (spadek)
1933	II liga
1934	9
1935	11 (spadek)
1936	II liga
1937	II liga
1938	4
1939-1945	rozgrywki zawieszono
1946	mistrzostwo
1947	6
1948	7
1949	4
1950	7
1951	7
1952	11 (spadek)
1953 - 1992/1993	niższe klasy rozgrywkowe
1993/1994	16 (spadek)
1994/1995	II liga
1995/1996	II liga
1996/1997	8
1997/1998	2
1998/1999	5
1999/2000	mistrzostwo
2000/2001	4
2001/2002	4
2002/2003	8
2003/2004	11
2004/2005	10
2005/2006	16 (spadek)

[edytuj] Herb klubu

Herb klubu składa się z tarczy w kolorze biało-czerwonym, która jest otoczona czarnym kołem. W kole znajdują się litery KSP. Koło otoczone jest wieńcem laurowym. Na górze znajduje się rok założenia klubu 1911, a na dole znajduje się nazwa klubu POLONIA.

[edytuj] Sukcesy

Pierwszym dużym osiągnięciem zespołu było zdobycie drugiego miejsca w lidze polskiej w 1921 roku, następnie trzecie miejsce w 1923 oraz ponownie drugie w roku 1926. Swoje pierwsze mistrzostwo zdobyła w roku 1946, a w 1951 zajęli po raz drugi trzecie miejsce. Pierwszy puchar w historii klubu został zdobyty w roku 1952. Na następne osiągnięcia klubu trzeba było długo czekać. Największe sukcesy Polonia Warszawa odniosła w roku 2000, gdy zespół zdobył Mistrzostwo Polski, Superpuchar Polski oraz Puchar Ligi. Rok później w 2001 klub zdobył drugi Puchar Polski.

• Mistrzostwa Polski:
  • 1. miejsce (2): 1946, 2000;
  • 2. miejsce (3): 1921, 1926, 1998;
  • 3. miejsce (2): 1923 (razem z Wartą Poznań), 1951 (razem z AKSem Chorzów);
• Puchar Polski:
  • Zdobywca (2): 1952, 2001;
• Superpuchar Polski:
  • Zdobywca: 2000;
• Puchar Ligi Polskiej:
  • Zdobywca: 2000;
• Europejskie Puchary:
  • 1/2 finału Pucharu Intertoto: 1999;
• Mistrzostwa Polski juniorów:
  • Mistrzostw Polski juniorów U-19: 1977;
  • Wicemistrzostwo Polski juniorów U-19: 2000, 2005, 2008;

[edytuj] Występy w europejskich pucharach

[edytuj] Puchar Intertoto

Drużyna trzykrotnie występowała w Pucharze Intertoto. Pierwszy raz w 1997 roku. Rozgrywki były prowadzone w systemie grupowym. Poloniści byli w jednej grupie z: AaB Aalborg, Dinamo-93 Mińsk, SC Heerenveen oraz MSV Duisburg. Zajęła oni ostatnie miejsce w grupie z dwoma punktami na koncie. Remisując dwa oraz przegrywając dwa mecze^[4]. Swój drugi występ w tym pucharze zaliczyli po odpadnięciu w drugiej rundzie Pucharu UEFA w 1999 roku. Wtedy rozgrywki prowadzone były systemem pucharowym. W pierwszej rundzie Polonia pokonała Tiligul-Tiras Tyraspol w pierwszym meczu 4:0, a w drugim zremisowała 0:0^[5]. W drugiej rundzie "Czarne Koszule" spotkały się z FC Kobenhavn, z którymi wygrały w pierwszym meczu 3:1, a w drugim zremisowali 1:1^[6]. Natomiast w trzeciej rundzie spotkali się z zespołem Vasas Budapeszt, który pokonali w pierwszym meczu 2:0, a w drugim 2:1^[7]. W pucharze tym doszli aż do półfinału. Jednak na przeszkodzie w wystąpieniu w finale stanął zespół FC Metz, który pokonał Polonię w pierwszym meczu 5:1, a w drugim zremisował 1:1^[8]. Natomiast swój ostatni występ w tym pucharze Polonia miała w 2003 roku. Jednak wystąpili oni jedynie w pierwszej rundzie grając z Toboł Kostanaj z, którym przegrała dwukrotnie 0:3 i 1:2^[9].

[edytuj] Puchar UEFA

Zespół Czarnych Koszul czterokrotnie brał udział w rozgrywkach o Pucharze UEFA: w roku 1998, 2001 oraz 2002.

W swoim pierwszym występie w pucharze UEFA zespół został wyeliminowany w drugiej rundzie kwalifikacji przez Dynamo Moskwa (dwukrotnie przegrali 0:1)^[10]. W swoim drugim występie w Pucharze UEFA (po odpadnięciu z kwalifikacji o Ligę Mistrzów) Poloniści trafili na włoski zespół Udinese Calcio z którym przegrali dwukrotnie 0:1 i 0:2^[11]. W trzecim występie zespół doszedł do pierwszej rundy pucharu jednak został pokonany w niej przez Twente Enschede 1:2^[12].

W czwartym występie w Pucharze UEFA zespół ponownie doszedł do pierwszej rundy pucharu jednak został pokonany w niej przez FC Porto (jak się okazało zwycięzcę turnieju) w pierwszym meczu 6:0, a w drugim Polonia wygrała 2:0^[13].

[edytuj] Liga Mistrzów

Polonia występowała również raz w kwalifikacjach do Ligi Mistrzów UEFA w 2000 roku. Polonia wystartowała w drugiej rundzie kwalifikacyjnej, gdzie grała z zespołem Dinamo Bukareszt i z którą wygrała dwukrotnie. W pierwszym meczu 4:3, a w drugim 3:1^[14]. Natomiast w trzeciej rundzie kwalifikacyjnej Polonia trafiła na zespół Panathinaikos AO z którym przegrała zmagania o ligę mistrzów remisując w pierwszym meczu 2:2, a w drugim przegrywając 1:2^[15]. Odpadnięcie w trzeciej rundzie pozwoliło na grę w Pucharze UEFA w tym samym sezonie

[edytuj] Piłkarze Polonii jako królowie strzelców

W 1998 roku piłkarz Polonii Arkadiusz Bąk został razem z Sylwestrem Czereszewskim i Mariuszem Śrutwą królem strzelców polskiej ekstraklasy zdobywając 14 bramek^[16].

W 2007 roku Jacek Kosmalski został królem strzelców polskiej drugiej ligi zdobywając 19 bramek^[17].

[edytuj] Stadion

Stadion Warszawskiej Polonii im. generała Kazimierza Sosnkowskiego mieści się na warszawskim Śródmieściu przy ulicy Konwiktorskiej 6. Swoje mecze na tym stadionie Polonia rozgrywa od 1928 roku. Wcześniej grali na Dynasach lub Agrykoli, a do czasu odbudowania stadionu po wojnie Poloniści grali na stadionie Wojska Polskiego. Trybuny stadionu dzielą się na trzy części^[18]:

• Trybunę Główną - 3559 miejsc^[19]
• „Kamienną” - 1911 miejsc siedzących oraz 300 stojących
• Trybunę „Północną” (Sektor gości) - 500 miejsc

Stadion posiada oświetlenie o mocy 1600 luxów oraz podgrzewaną murawę. Posiada również dwie zadaszone trybuny: Główną i Kamienną. Dach nad trybuną Główną jest zawieszony na dwóch pylonach o wysokości 30 m.^[20] Na EURO 2012 stadion ten ma być bazą treningową.

[edytuj] Dojazd

Na stadion przy Konwiktorskiej można dojechać:

• metrem: stacje A-17 Dworzec Gdański lub A-15 Ratusz Arsenał
• autobusem: 116, 122, 127, 157, 170, 178, 195, 500, 503, 520, 527
  • w dni powszednie: 406, E-3
  • w soboty i święta: 100
• tramwajem: 1, 2, 6, 16, 18, 28, 35, 36

[edytuj] Modernizacja

3 kwietnia 2007 na konferencji prasowej w Ratuszu obwieszczono plany miasta Warszawy na modernizację stadionu piłkarskiego Polonii jako w pełni zadaszonego obiektu na 15 tys. miejsc siedzących jak i wybudowania przy nim hali sportowej dla koszykówki na 4,5 tys. widzów i krytego basenu 50-metrowego^[21]. Koszt modernizacji wyniesie około 180 mln. zł^[22].

[edytuj] Kibice

Średnia frekwencja na meczach Polonii wynosi ok. 3000 kibiców. Najzagorzalsi fani Czarnych Koszul zasiadają na trybunie "Kamiennej". Główne flagi to "Duma Stolicy", "Warszawska Ferajna", "Czarne Koszule", "Muranów", "Bielany", "Ochota", "Praga", "Polonia Warszawa", "Konwikorska 6", "Młode Pokolenia", "Polonia Restituta", "K6 on tour" ^[23]. Kibice warszawskiej Polonii przyjaźnią się wraz z kibicami klubów: Cracovia, Korona Kielce, Sandecja Nowy Sącz oraz z Ligallo Fondo Norte (grupą kibiców Realu Saragossa). Przyjaźń pomiędzy Polonią, a Cracovią istnieje od lat 20. XX wieku.

Kibicami Polonii są między innymi: Jan Englert, Stanisław Tym, Marek Jurek, Grzegorz Jankowski, oraz Stefan Friedmann^[24].

[edytuj] Jaguarzyca Beata

W sierpniu 2004 roku kibice Polonii zaadoptowali czarną jaguarzycę Beatę, która znajduje się w Ogrodzie Zoologiczny w Warszawie i nazwali ją Beata Konwiktorska VI^[25]. Jest ona symbolem klubu oraz kibiców.

[edytuj] Sztab szkoleniowo-medyczny

• Trener: Jacek Zieliński
• Drugi trener: Marcin Popieluch
• Asystent: Jan Karaś
• Trener bramkarzy: Jarosław Bako
• Kierownik: Tadeusz Czerwiński
• Lekarz: Dariusz Rusek
• Fizjoterapeuta: Jarosław Stec
• Masażysta: Jacek Olejnik

[edytuj] Piłkarze

[edytuj] Kadra na sezon 2008/09

Nr		Gracz	Rok przyjścia	Poprzedni klub
Bramkarze
1		Michał Gliwa	2008	Dyskobolia Grodzisk Wielkopolski
12		Sebastian Przyrowski	2008	Dyskobolia Grodzisk Wielkopolski
99		Radosław Majdan	2007	Pogoń Szczecin
??		Dawid Pietrzkiewicz	2007	Stal Sanok
Obrońcy
2		Radek Mynář	2008	Dyskobolia Grodzisk Wielkopolski
4		Vlade Lazarevski	2008	Dyskobolia Grodzisk Wielkopolski
6		Tomasz Jodłowiec	2008	Dyskobolia Grodzisk Wielkopolski
13		Łukasz Skrzyński	2008	Cracovia
18		Igor Kozioł	2008	Dyskobolia Grodzisk Wielkopolski
Pomocnicy
3		Krzysztof Bąk	2002	wychowanek
6		Adrian Mierzejewski	2009	Wisła Płock
9		Mariusz Zasada	2006	Tur Turek
11		Marek Sokołowski	2008	Dyskobolia Grodzisk Wielkopolski
14		Łukasz Piątek	2005	wychowanek
17		Amadeusz Kłodawski	2008	Dyskobolia Grodzisk Wielkopolski
19		Radosław Nolka	2008	Dyskobolia Grodzisk Wielkopolski
20		Jarosław Lato	2008	Dyskobolia Grodzisk Wielkopolski
23		Radosław Majewski	2008	Dyskobolia Grodzisk Wielkopolski
27		Michał Ciarkowski	2008	Dyskobolia Grodzisk Wielkopolski
??		Łukasz Kępa	2008	Górnik Łęczna
Napastnicy
8		Filip Ivanovski	2008	Dyskobolia Grodzisk Wielkopolski
10		Jacek Kosmalski	2004	ŁKS Łódź
16		Szymon Kaźmierowski	2008	Dyskobolia Grodzisk Wielkopolski
21		Krzysztof Gajtkowski	2008	Korona Kielce
22		Daniel Mąka	2006	Agrykola Warszawa

12. Przyrowski 6. Jodłowiec 2. Mynář 11. Sokołowski 4. Lazarevski 77. Świerczewski 23. Majewski 20. Lato 7. Piechniak 8. Ivanovski 22. Mąka

Ustawienie Polonii Warszawa na rundę jesienną sezonu 2008/09.

[edytuj] Polonia II Warszawa

Polonia Warszawa ma również swoją drużynę rezerw Polonia II Warszawa, która obecnie występuje w IV lidze w grupie mazowieckiej. Polonia II rozgrywa swoje mecze na bocznym boisku tzw. "Saharze" obok stadionu przy Konwiktorskiej. Obecnie trenerem zespołu jest Igor Gołaszewski.

[edytuj] Derby Warszawy

Derby Warszawy są jednymi z najważniejszych w Polsce, obok Krakowa, Trójmiasta i Łodzi. Stają w nich naprzeciw siebie Polonia i KP Legia Warszawa.

Mimo że kluby powstały dużo wcześniej (odpowiednio 1911 i 1916) pierwszy mecz pomiędzy nimi w I lidze odbył się dopiero 10 kwietnia 1927 na stadionie Legii. Mecz nie rozstrzygnął, która drużyna jest lepsza i zakończył się wynikiem 2:2.

W ostatecznym bilansie lepiej wypadają "Wojskowi", z 25 zwycięstwami. Jednak godny uwagi jest fakt, że "Czarne Koszule" prowadzą w bilansie meczów rozgrywanych w Pucharze Ligi (jedno zwycięstwo).

stan na 31 października 2007

Wszystkie mecze[26]
Mecze	Zwycięstwa Polonii	Remisy	Zwycięstwa Legii
63	22	15	26

Na górę strony | Początek wątku

[edytuj] Ciekawostki

• 7 sierpnia 1927 w barwach Polonii w meczu z Ruch Hajduki Wielkie swój pierwszy mecz w lidze rozegrał Zygmunt Biedrzycki mając wtedy zaledwie 15 lat.
• Swoje najwyższe zwycięstwo Polonia odniosła w 1916 z Zamoyszczanką (istniała tylko 1 rok) wygrywając 23:0.^[27]
• Swoją najwyższą porażkę Polonia poniosła z Cracovią Kraków w lipcu 1917 przegrywając 1:10.
• W czerwcu 1921 roku na meczu Polonia Warszawa - Cracovia Kraków obecny był Józef Piłsudski.
• 15 stycznia 2005 roku w plebiscycie Gazety Wyborczej na "Najważniejsze wydarzenie dla Warszawy ostaniego 15-lecia" zwycięzyło zdobycie przez Polonię Warszawa Mistrzostwa Polski w piłce nożnej po 54 latach (26,93% głosów)^[28].

[edytuj] Zobacz też

• Kategoria:Piłkarze Polonii Warszawa
• Kategoria:Trenerzy piłkarscy Polonii Warszawa

[edytuj] Bibliografia

• Gowarzewski, Andrzej: Encyklopedia piłkarska FUJI. GiA, 2003. ISBN 83-88232-13-4. 
• Gawkowski, Robert: Warszawska Polonia : piłkarze "Czarnych Koszul" 1911-2001. Art - Syrenka, 2001. ISBN 83-91541-30-4. 
• Gowarzewski, Andrzej: Polonia, Warszawianka, Gwardia : prawdziwa historia trzech klubów. GiA, 2003. ISBN 83-88232-06-1. 
• Sieniarski, Stefan: Kolejowy Klub Sportowy "Polonia": 70 lat "Czarnych Koszul". KKS "Polonia", 1984. 
• Morawski, Tadeusz; Krakowia, Zbigniew: Piłkarze z Konwiktorskiej : KS Polonia Warszawa 1942-1952. Typografika, 1992. ISBN 83-86417-00-5. 

Przypisy

[edytuj] Linki zewnętrzne